Ελλάδα και τεχνο-κριτική

Τα τεχνολογικά διακυβεύματά μας: οι υστερήσεις και οι προοπτικές

Στη χώρα μας η τεχνολογία αντιμετωπίζεται με δύο εν πολλοίς απόλυτα συναισθήματα, που προκαλούν είτε ακατανίκητες έλξεις, είτε σφοδρές απωθήσεις. Γνωρίζω ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν τα οφέλη του Διαδικτύου, αλλά γνωρίζω και ανθρώπους που θεωρούν το Διαδίκτυο, τη λύση όλων των προβλημάτων. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ακραίες κι άκριτες στάσεις υφίσταται ένα πεδίο, αδιάφορο στους πολλούς, και ανεξερεύνητο για τη δημόσια ατζέντα, το οποίο είναι γόνιμο για συζητήσεις, κρίσεις και πειράματα. Είναι το πεδίο όπου μπορεί κάποιος να θέσει ερωτήματα, να υποβάλλει σε βάσανο τις απόψεις και τα δεδομένα, να πειραματιστεί με έννοιες, θεωρίες και πρακτικές, να ασκήσει κριτική, και να προτείνει θέσεις που θα υιοθετηθούν και θα απορριφθούν κατά περίπτωση απ’ την κοινωνία. Αυτό το πεδίο βρίσκεται στο μεταίχμιο, στη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε κάθε πόλωση. Είναι το πεδίο της τεχνο-κριτικής.

Προειδοποίηση

Σημειώσεις απ’ τη συζήτηση του POST-Media

Το POST-Media επιβεβαιώνει τον χαρακτήρα του ως πλατφόρμα διαλόγου και συγκεντρώνει γύρω από ένα τραπέζι ζωντανούς πολίτες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε μια ευρύτερη συζήτηση. Η προσέλευση ήταν μικρή, στην πραγματικότητα ήταν η μικρότερη ως τώρα,αλλά η συζήτηση ήταν ζωηρότατη και μας αποζημίωσε όλους. Στη συντροφιά του POST-Media βρέθηκαν ενεργοί πολίτες, παλιοί και καινούργιοι φίλοι, ανήσυχα πνεύματα.

Ένα πρώτο συμπέρασμα του διαλόγου: η αξία της δημιουργίας ζωντανών παραδειγμάτων.

Διαφήμιση δημόσιος κίνδυνος

Είναι γνωστό ότι οι διαφημιστές διαθέτουν ΠΟΛΥ χιούμορ -και το εννοώ. Είναι γνωστό επίσης ότι όσοι εμπλέκονται στο κύκλωμα της διαφήμισης γνωρίζουν τη δύναμή της, γι’  αυτό και συχνά κάνουν ΕΠΙΔΕΙΞΗ δύναμης. Το παράδειγμα της διαφήμισης μιας καινούργιας ταινίας  είναι γλαφυρό: ενώ το φιλμ ονομάζεται PUBLIC ENEMIES, στην Ελλάδα μεταφράστηκε στον ενικό ως ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ. Στο δεύτερο τεύχος του POST-Media χαρακτηρίσαμε την υπαίθρια διαφήμιση Δημόσιο Κίνδυνο, καθώς τα παράνομα τοποθετημένα πλαίσιά της έχουν στοιχίσει ανθρώπινες ζωές.

Συζήτηση για την ανεξάρτητη δημοσιογραφία

Δημοσιογράφοι, ενεργοί πολίτες, αναγνώστες και εκδότες, συζητούν αύριο Τετάρτη, 1/7, στις 20.00, στο Floral, στην οδό Θεμιστοκλέους 80 (Εξάρχεια), με αφορμή την παρουσίαση του τρίτου τεύχους του POST-Media και θέμα:

Μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη δημοσιογραφία στην Ελλάδα;

Μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη ενημέρωση στην Ελλάδα;

Αν θέλουμε έναν πραγματικά ανεξάρτητο Τύπο πρέπει να τον αποκόψουμε απ’ τις εξαρτήσεις του, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να διερευνήσουμε τρόπους ώστε να τον καταστήσουμε βιώσιμο. Την ίδια στιγμή, αν θέλουμε έναν αξιόπιστο Τύπο πρέπει να ιεραρχήσουμε τις αξίες και τους στόχους των Μέσων εκ νέου. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Θα πρέπει να απογαλακτίσουμε τα Μέσα απ’ τους «κηδεμόνες» τους πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο. Σήμερα, όλοι επικαλούνται την ανεξαρτησία με αποτέλεσμα να την έχουν υποβιβάσει σε ευφημισμό. Προφανώς, υπάρχει μια σχετικότητα και μια κλίμακα διαβάθμισης της ποσότητας και της ποιότητας της ανεξαρτησίας, με την έννοια ότι δεν υφίσταται απόλυτη ανεξαρτησία, αλλά εδώ τείνουμε να καταργήσουμε εντελώς τη συγκεκριμένη ποιότητα, βαφτίζοντας τα πάντα «ανεξάρτητα». Στη χώρα μας κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις εφημερίδες που στο πρώτο φύλλο τους μιλούν για αδέσμευτο, ανεξάρτητο, ή ελεύθερο Τύπο. Πολλές περισσότερες πλέον μιλούν για την ελευθερία τους στα αγγλικά: η φράση FREE PRESS είναι πλέον πάρα πολύ «της μόδας». Εκεί όμως που «όλοι είναι ανεξάρτητοι», στην πραγματικότητα δεν είναι κανένας.

Υπερθέρμανση

Ποιος θέλει έναν ανεξάρτητο και βιώσιμο Τύπο σ’ αυτή τη χώρα;

Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, του e-tipos.com και του ραδιοφωνικού σταθμού city 99,5, εικονογραφεί γλαφυρά το πρόβλημα των Μέσων στη χώρα μας. Είναι γεγονός ότι το τοπίο των παραδοσιακών Μέσων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι ζημιογόνο. Οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στα γνωστά και μεγάλα Μέσα, τα χρησιμοποιούν είτε για να προωθήσουν δουλειές τους με το δημόσιο ή για να να εξυπηρετήσουν άλλες σκοπιμότητες, πολιτικές ή επιχειρηματικές. Αυτά είναι γνωστά και τετριμμένα. Ωστόσο, τα μεγάλα παραδοσιακά Μέσα εξακολουθούν να λειτουργούν συντηρώντας αυτό που κοινότοπα θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το «καρτέλ των ελληνικών media», ή αλλιώς, η «ελληνική μιντιακή φούσκα».

Διασπορά ψευδών ειδήσεων (ένα δημοσιογραφικό σκάνδαλο ολκής)

Το επίμαχο δημοσίευμα, όπως διακινήθηκε στο διαδίκτυο

Στην εποχή του Διαδικτύου, των δορυφόρων, των δικτύων, στην εποχή της στιγμιαίας μετάδοσης των πληροφοριών, η κυκλοφορία μιας εφημερίδας μοιάζει ξεπερασμένη και κατά συνέπεια πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της ύπαρξής της. Αυτό που συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου είναι ενδεικτικό πολλών παθογενειών του ελληνικού Τύπου, αλλά δείχνει κυρίως ότι στη χώρα μας δεν έχει εμπεδωθεί ο ρόλος των Νέων Μέσων, με αποτέλεσμα αφενός να εκτίθενται ανεπανόρθωτα τα παραδοσιακά Μέσα κι αφετέρου να θεοποιούνται άκριτα κι αυτόματα οι νέες τεχνολογίες, λες και οι τελευταίες δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Το καινούργιο μας σκρίνιο

Το καινούργιο μας σκρίνιο
Είναι ένα κομψοτέχνημα
Ειδική παραγγελία
Από το εξωτερικό

Φλυαρία 140 χαρακτήρων

Για όσους ενδιαφέρονται, από σήμερα εκπέμπω σήματα (μάξιμουμ) 140 χαρακτήρων στο Twitter. Σπεύσατε.

Η διαφήμιση ως προαγωγός γυναικών

Tώρα δεν είμαι μόνο φθηνή, είμαι και 18, αναγγέλει μια γυναικεία φωνή με ηδυπάθεια κι ο ανδρικός πληθυσμός επιχαίρει. Είναι η νέα ραδιοφωνική διαφήμιση του πολυκαταστήματος ηλεκτρικών ειδών Saturn. Αν κάποιος ακούει τακτικά ραδιόφωνο, θα πρέπει να την έχει ακούσει τουλάχιστον 30 φορές μέσα σε μια ημέρα. Τί κι αν η διαφήμιση προσβάλλει τη γυναίκα από πολλές απόψεις; Έτσι κι αλλιώς, το μήνυμα περνά αυτούσιο στο ασυνείδητό μας.

Ο δράκος στη ντουλάπα

Τα Νέα Μέσα βοηθούν στην εκλογή  νέων ηγετών, τα Νέα Μέσα βοηθούν τις εξεγέρσεις, τα Νέα Μέσα εκδημοκρατίζουν την κοινωνία και δίνουν ευκαιρίες στους πάντες. Οι απόψεις αυτές, που διακονούνται από ετερόκλητες πηγές εμφανίζουν το Διαδίκτυο ως μια νέα κοινωνική και πολιτική πανάκεια. Αν τις πιστέψουμε τυφλά, θα συναινέσουμε άραγε σε μια νέα αναγέννηση του ιδιωτικού και δημόσιου χώρου, ή διακινδυνεύουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων;

«Ζούμε κατά τύχη»

Ο Μανώλης Σταυρουλάκης, πατέρας ενός νέου που έχασε τη ζωή του πέφτοντας πάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα, ανακαλύπτει στα συρτάρια δημόσιων υπηρεσιών μια βόμβα.

Αποτελέσματα ευρωεκλογών 2009

Δυσπιστία 48%
Αποπροσανατολισμένοι 37%
Συμφεροντολογία – ατομικό συμφέρον 32%
Κυνισμός 4%
Τιμωρία – Εκδίκηση 10%
Ζάλη 4%
Θολές ελπίδες 3%