false alarm

Πρόταση προς τις εταιρείες δημοσκοπήσεων (σχετικά με την υπαίθρια διαφήμιση)

Επειδή δεν υπάρχει οργανωμένο συμφέρον που να μπορεί να χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα,
επειδή οι πολίτες ουδέποτε έχουν ερωτηθεί για κάτι σχετικό,
επειδή υπάρχει και η κοινωνική υποχρέωση των εταιρειών απέναντι στους πολίτες,
επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σοβαρότατο θέμα ασφάλειας των πολιτών,
ζητώ από τις εταιρείες ερευνών, ή έστω από κάποια εξ’ αυτών να διεξαγάγει έρευνα σε αντιπροσωπευτικό δείγμα πολιτών η οποία να ερωτά τους πολίτες τη γνώμη τους για την υπαίθρια διαφήμιση και τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες.

Αν κάποια εταιρεία θέλει να αποδείξει ότι έχει κοινωνική ευαισθησία, κι ότι είναι πραγματικά υπεύθυνη απέναντι στους πολίτες αυτής της χώρας, ας προχωρήσει σ’ αυτή την έρευνα. Τα αποτελέσματά της θα δημοσιοποιηθούν στο ντοκιμαντέρ που ετοιμάζω και θα είναι πραγματικά χρήσιμα σε όλους.

Αισθητική και τεχνολογία

«Όσο πιο καλαίσθητη είναι η τεχνολογία, τόσο θα ομορφαίνει το περιβάλλον μας και θα εξευγενίζει τις ψυχές και τα ένστικτά μας». Κώστας Τσόκλης, εικαστικός.
Με αυτά τα λόγια διαφημίζει ο διάσημος εικαστικός τα Windows 7 της Microsoft. Σε γνωστό πολυκατάστημα βλέπουμε αφίσες με το πρόσωπο του κ. Τσόκλη, την υπογραφή του και το ιδιόχειρο μότο του «Αισθητική έκπληξη!». Ομολογώ ότι είμαι χρήστης των νέων τεχνολογιών, των υπολογιστών, του διαδικτύου, της ψηφιακής κάμερα κ.λπ. κι ότι αναγνωρίζω τα οφέλη που έχουν όλες αυτές οι καινούργιες μηχανές σε μια πλειάδα δραστηριοτήτων. Ομολογώ επίσης ότι υπάρχει μια διάσταση που με έλκει ιδιαίτερα στις νέες τεχνολογίες, κι είναι εκείνη του εκδημοκρατισμού των Μέσων, της ίσης πρόσβασης στα εργαλεία, της διάχυσης της γνώσης. Όμως έχω και τις σοβαρές ενστάσεις μου. Τόσο στο βιβλίο μου για τα ιστολόγια, όσο και στο ίδιο το ιστολόγιό μου και στις παρεμβάσεις μου, έχω υποστηρίξει ότι ενώ η τεχνοφιλία και η τεχνοφοβία αντίστοιχα, έχουν μεγάλο έρεισμα στα Μέσα, η τεχνοκριτική γνωρίζει πραγματικά ημέρες ανυποληψίας. Βέβαια είναι λογικό να υπερισχύει η τεχνοφιλία, όταν διαχρονικά στην τεχνολογία επενδύεται χρόνος και χρήμα, άρα ελπίδες για περαιτέρω οικονομική ευμάρεια. Στέκομαι στη διαφήμιση της Microsoft γιατί θεωρώ ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Για τη χθεσινή, παγκόσμια ημέρα τροχαίων θυμάτων

Συγκεντρώθηκαν χθες, 15.10.09 (Παγκόσμια Ημέρα Τροχαίων Θυμάτων), πολίτες στο Θησείο και διαμαρτυρήθηκαν για τη συνεχιζόμενη «γενοκτονία» που λαμβάνει χώρα στους δρόμους μας. Γονείς των οποίων τα παιδιά σκοτώθηκαν στην άσφαλτο, αδέλφια, φίλοι νέων ανθρώπων έδωσαν το παρόν στο κάλεσμα των κινήσεων U are what U do-Κώστας Κουβίδης, ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου, ΕΣΥΠΡΟΤΑ Ηρακλείου, και Πρωτοβουλία πολιτών ενάντια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες.

Η σιωπή τελείωσε / Κάλεσμα

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΟΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΗΣΕΙΟΥ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ

ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΩΝ

Η ΣΙΩΠΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009: από την Παγκόσμια Μνήμη στην Παγκόσμια Δράση…
Πέμπτη 19 & Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009: Μόσχα Παγκόσμια Διυπουργική Συνάντηση για την Οδική Ασφάλεια

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώνονται σε τροχαία κάθε χρόνο υπολογίζεται σε περίπου 1,2 εκατομμύρια, ενώ ο αριθμός τραυματισμών μπορεί να είναι και ως 50 εκατομμύρια… χωρίς αυξημένες προσπάθειες και νέες πρωτοβουλίες, ο συνολικός αριθμός θανάτων και τραυματισμών από τροχαία προβλέπεται να αυξηθεί περίπου 65% μεταξύ του 2000 και 2020 παγκοσμίως, και στις χώρες χαμηλού – μεσαίου εισοδήματος οι θάνατοι αναμένονται να αυξηθούν μέχρι 80%. – η πλειοψηφία αυτών των θανάτων μεταξύ των ‘ευάλωτων χρηστών του οδικού δικτύου’.
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO), 2004,‘Προλαμβάνοντας τους τραυματισμούς από τροχαία: μια προοπτική Δημόσιας Υγείας για την Ευρώπη’.

Έρευνα επιδοτούμενη απ’ τους πολίτες

Διάβαζα πρόσφατα ότι οι New York Times δημοσίευσαν για πρώτη φορά ένα άρθρο που επιδοτήθηκε κατευθείαν απ’ τους αναγνώστες τους. Το γεγονός χαρακτηρίστηκε πρωτοπόρο, μολονότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας δημοσιογράφος στράφηκε στους αναγνώστες προκειμένου να κάνει μια έρευνα. Θυμίζω ότι με τον ίδιο τρόπο είχε πάει ένας ανεξάρτητος αμερικανός δημοσιογράφος (το όνομα του οποίου μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή) στον πόλεμο στο Ιράκ, ζητώντας δηλαδή απ’ τους πολίτες να συνδράμουν στα έξοδα της έρευνάς τους. Με τους New York Times τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, αφού ο δημοσιογράφος που ζητεί επιδότηση της έρευνάς του, είναι υπάλληλός τους. Δε θα το αναλύσω αυτό τώρα, γιατί βρίσκομαι εν μέσω μιας διαδικασίας που επιχειρεί το ίδιο: να χρηματοδοτηθεί η έρευνα και κατ’ επέκταση το ντοκιμαντέρ που φτιάχνω για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Μέχρι τώρα έχουν ανταποκριθεί μερικοί ενεργοί πολίτες, αλλά βρισκόμαστε πολύ μακριά από την προσέγγιση του στόχου. Γι’ αυτό επανέρχομαι και ζητώ τη συνδρομή του καθενός που θεωρεί ότι το ζήτημα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης, είναι ζωτικής σημασίας για όλους μας, με την έννοια ότι απειλούν να σταθούν μοιραίες για τον καθένα. Αν θέλετε να συμβάλλετε σε μια προσπάθεια που είναι πρωτοπόρος, στην αιχμή των μιντικακών πειραμάτων, εδώ είναι μια ευκαρία: το ντοκιμαντέρ για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες.

Μάθημα δημοσιογραφίας

«Οι κίνδυνοι για την ανθρώπινη ζωή και την οδική ασφάλεια απ’ την παράνομη υπαίθρια διαφήμιση στην Ελλάδα και οι μεγάλες ευθύνες των δημάρχων, των διαφημιζόμενων, των πολιτικών κομμάτων και των διαφημιστικών εταιρειών», Συνέδριο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 29.11.09. (Νίκο, δες το λίγο με τον Παναγιώτη, γιατί είναι φίλοι μας αυτοί).

Ντοκιμαντέρ συμμετοχικού προϋπολογισμού, για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες (ηχητικό)

Τετάρτη 04.11., μιλώ στην εκπομπή Με τις καλύτερες προθέσεις της κ. Ελένης Κορόβηλα (δημοσιογραφική επιμέλεια κ. Αρετή Μπίτα), στη ΝΕΤ 105,8 για το ντοκιμαντέρ συμμετοχικού προϋπολογισμού που έχω ανακοινώσει. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σώστε τον πλανήτη βλέποντας τηλεόραση (προτείνει η Sony)

Save energy. Watch TV. Το νέο σλόγκαν της Sony είναι διδακτικό. Θέλει να μας κάνει να αγοράσουμε τις καινούργιες της τηλεοράσεις κι επιστρατεύει την οικολογική και οικονομική ευαισθησία, που είναι και της μόδας. Η Sony μας προτρέπει να εξοικονομήσουμε ενέργεια βλέποντας τηλεόραση. Βλέποντας τηλεόραση θα σώσουμε τόσο τον πλανήτη όσο και τους εαυτούς μας. Οι καινούργιες τηλεοράσεις της Sony είναι το μέσο για να κατακτήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο των ελάχιστων δυνατών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, τον κόσμο των αμετακίνητων απ’ τον καναπέ ανθρώπων, το μακάριο κόσμο της τηλεθέασης.

Παρουσίαση του 33 στην Ελευθεροτυπία

Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 30.10.09, στο ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, στη στήλη Βιβλία από τους πάγκους των βιβλιοπωλείων, του κ. Αλέξανδρου Στεργιόπουλου.

Είδηση ή διαφήμιση;

Το ξέρω: με αυτού του είδους τις αναρτήσεις σκάβω το λάκο μου. Το ξέρω ότι με τέτοιες παρατηρήσεις δεν πρόκειται να δουλέψω σε έντυπο ξανά, ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Αισθάνομαι όμως τόσο μεγάλη την ανάγκη να μιλήσω που δε με σταματούν αυτές οι δυσοίωνες βεβαιότητες. Παρότι λοιπόν το τίμημα είναι υψηλό, προτιμώ να πω τη γνώμη μου καθαρά για δύο λόγους: α. γιατί θεωρώ ότι πρέπει να συζητήσουμε τα παθογόνα ζητήματα του Τύπου, και β. γιατί πρέπει να εκπαιδευτούμε επειγόντως στην πρόσληψη των Μέσων. Την περασμένη Κυριακή (25/10), το κυριακάτικο ένθετο της Καθημερινής, «Κ», ένα κατά τ’ άλλα πολύ σοβαρό έντυπο ποικίλης ύλης, έκανε κάτι που κατά τη γνώμη μου είναι αντιδεοντολογικό -εάν βέβαια έγινε εσκεμμένα και δεν ήταν εκ παραδρομής. Στη σελίδα 84, στον χώρο της «Υγείας» δημοσιευόταν ένα κείμενο υπογεγραμμένο απ’ την κ. Έλενα Κιουρκστή, με τίτλο Πού σε πονεί και πού σε σφάζει…. Το κείμενο αναφερόταν στον νευροπαθητικό πόνο, έναν συχνά αδιάγνωστο πόνο που ταλαιπωρεί πολλούς ανθρώπους. Ως εδώ όλα καλά. Στην ακριβώς πλαϊνή, δεξιά σελίδα όμως, φιγρουράριζε μια ολοσέλιδη διαφήμιση της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας Pfizer, η οποία μιλούσε για ένα και μόνο πράγμα: για τον νευροπαθητικό πόνο.

Ντοκιμαντέρ για τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες

Στόχος του ντοκιμαντέρ είναι να ευαισθητοποιήσει όλο και περισσότερους πολίτες απέναντι στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες.

Πριν λίγες ημέρες δημοσίευσα έναν τραπεζικό λογαριασμό προκειμένου οι πολίτες να καταθέτουν όποιο ποσό επιθυμούν προκειμένου να ολοκληρώσω το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζω εδώ και καιρό κι αφορά στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες. Στο ντοκιμαντέρ αυτό μιλούν όλοι οι εμπλεκόμενοι γύρω απ’ το καθεστώς της υπαίθριας διαφήμισης στη χώρα, καθώς και οι γονείς των θυμάτων της υπαίθριας διαφήμισης. Επί 9 μήνες παρακολουθώ από κοντά όσα συμβαίνουν κι ομολογώ ότι αν μου τα περιέγραφε κάποιος πριν, δε θα τον πίστευα. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι στη φάση του μοντάζ και χρειάζεται ένα συγκεκριμένο ποσό ώστε να γίνει η ταινία αξιοπρεπώς, με κάποιους επαγγελματικούς όρους. Επειδή δεν είναι δυνατό σ’ ένα κείμενο μιας σελίδας να ειπωθούν όλα, οφείλω μερικές διευκρινήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος:

Πρόσκληση

Επικίνδυνο διαφημιστικό ανοσιούργημα

Τρισδιάστατη κιτς παρανομία

Ειρωνεία κι εμπαιγμός των πολιτών σε κιτς υπαίθρια διαφήμιση στην Αθήνα. Ενδεχόμενη λύση το μποϋκοτάζ της διαφημιζόμενης επιχείρησης;

Είναι γνωστό ότι οι διαφημιστικές πινακίδες που φιλοξενούνται στους δρόμους μας έχουν κριθεί παράνομες απ’ το Συμβούλιο της Επικρατείας. Επίσης είναι εξίσου γνωστό ότι τις απαγορεύει κι ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Τα τελευταία χρόνια ακούγονται απ’ τα χείλη αρμοδίων και μη, αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις ότι το πρόβλημα θα λυθεί. Αλλά δυστυχώς εξακολουθεί να αποτελεί μια μεγάλη ανοιχτή πληγή για την ασφάλεια όλων μας. Την ίδια ώρα, εταιρείες διαφημιστικές, εταιρείες διαφημιζόμενες και εταιρείες που ασχολούνται με την υπαίθρια διαφήμιση τοποθετώντας παράνομες πινακίδες στα πεζοδρόμια των πόλεων, επιδίδονται καθημερινά στην παράνομη δραστηριότητά τους, περιφρονώντας επιδεικτικά τους νόμους, τους αλλεπάλληλους θανάτους και την κοινή λογική όλων μας. Σε πολλές περιπτώσεις η υπαίθρια διαφήμιση αγγίζει και ξεπερνά τα όρια του αποδεκτού, και πραγματικά προκαλεί.

Τα μπλογκ στο χόλιγουντ

Μια πολύ ευχάριστη κομεντί, σκηνοθετημένη από μια μετρ του είδους, τη Νόρα Έφρον, παίζεται αυτό τον καιρό στους κινηματογράφους. Ονομάζεται «Τζούλι και Τζούλια», κι έχει ως πρωταγωνίστρια την εξαιρετική ηθοποιό Μέρυλ Στριπ. Κατά τη γνώμη μου, το φιλμ, εκτός των άλλων είναι και μια αμφιλεγόμενη διαφήμιση των blog, ή αλλιώς ιστολογίων, απ’ την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, η οποία εξιστορεί μια φάση της ζωής της, πριν γίνει γνωστή συγγραφέας. Η νεαρή Τζούλι, λοιπόν, μένει σ’ ένα βαρετό προάστιο με το σύζυγό της. Στην προσπάθειά της να κάνει τη ζωή της λιγότερο ανιαρή κι ανούσια, και ταυτόχρονα να προσεγγίσει λίγο τα ματαιωμένα όνειρά της να γίνει συγγραφέας, δημιουργεί ένα blog. Καθώς αναζητά το θέμα του ιστολογίου της, αποφασίζει να ασχοληθεί με τα βιβλία μιας ομοεθνούς της και συνονόματής της, της Τζούλια Τσάιλντ, η οποία είχε γράψει έναν οδηγό μαγειρικής κι ένα τόμο με αναμνήσεις της απ’ τη Γαλλία. Το φιλμ όπως και το βιβλίο της Τζούλι Πάουελ, είναι μια παράλληλη αφήγηση των ζωών των δύο γυναικών. Στη δεκαετία του ’50 η Τζούλια, στη δεκαετία του 2.000 η Τζούλι, καθεμιά με τα μέσα της εποχής της, προσπαθεί να αναμετρηθεί με τις ιδιαίτερες συνθήκες της ζωής της. Κάπου οι πορείες τους μοιάζουν να συγκλείνουν, κάπου αλλού να απομακρύνονται. Ας μη σταθούμε όμως στις πολλές παραμέτρους των ιστοριών κι ας εστιάσουμε στα Μέσα που χρησιμοποιούν οι δύο γυναίκες προκειμένου να βγουν απ’ τα τέλματά τους καθώς και στις ιδιαιτερότητες των ίδιων των χαρακτήρων και των εποχών τους.